Yellow Tears

Pagkagising ko ng tanghali ay nagulat ako sa isang matinding balita.

Sumakabilang-buhay na ang dating Pangulong Corazon C. Aquino. Sigurado akong di lang ako ang nakakaramdam ng matinding lungkot, kung di ang buong Pilipinas at mga taong naniniwala sa kapangyarihan ng Demokrasya. Habang sinasariwa ang mga pangyayari sa kanyang buhay, ay di ko mapigilang lumuha. Dahil mula ng magkamalay ako, naging mahalaga siya sa paghulma ng bansang aking minamahal.

Napakaraming pagsubok ang kanyang hinarap buong buhay niya. Mula sa pagkapiit ni Ninoy Aquino nung Martial Law, ang biglaan niyang pagka-biyuda, paghamon sa isang diktador, ilan-ilang kudeta at mga batikos, at pati na rin ang kanyang pakikipaglaban sa kanyang karamdaman, lahat ng iyon ay hinarap niya ng may tapang ngunit kalmante.

Nasaksi rin ng lahat ang iba't ibang aspeto ng kanyang buhay bukod sa pagiging Pangulo: bilang mapagmahal na asawa, mapagtiis na ina (sa dami ba naman ng kontrobersya ni Kris), modelo ng Demokrasya, mapagmalasakit na Pilipino at higit sa lahat, Katolikong may di mapapantayang pananampalataya.

Alam ko ang mga naging kontribusyon niya sa ating bansa (sige isasama ko na rin si Kris dito bilang isa), ngunit marami sa mga bagong henerasyon ay kilala lang siya bilang dating Pangulo na nagkaroon ng Colon Cancer. Sana ngayon, di dapat nating hayaang mabaon siya sa limot, tulad ng marami sa mga ating Bayaning binuwis ang kanilang buhay para sa ating bansa. Bukod dito, ito'y maging mensahe din ng pagkakaisa ng bawat Pilipino, lalo na ng mga nasa pamahalaan, dahil kung di sa kanya, di nila matatamasa ang kanilang kapangyarihan.

Tapos na ang pagdurusa ni Cory. Hindi na niya iindahin ang matinding kirot dulot ng kanyang kanser at halos 26 taong pagkatapos maging biyuda, makakasama na niya si Ninoy. (At pwede sila uli magpakasal sa langit, at si Jaime Cardinal Sin ang pari) Nagluluksa ang bayan ngunit ito'y mawawalang-silbi kung hindi natin ipagpapatuloy ang laban na kanyang sinimulan. CORY! CORY! CORY! CORY! CORY! CORY! CORY! CORY! CORY! CORY!...

Netizen

Regular akong nag-i-internet lalo na kung libre ako. Ito na ang naging pinaka-importanteng pamamaraan ng komunikasyon, pagkuha ng impormasyon at libangan para sa akin. At mura pa!

Minsan nang wala akong magawa ay naisipan ko kung nabanggit ba ako sa ibang website. Syempre di kasama ang website na ito, e-mails, Friendster at Facebook accounts ko. So ginamit ko ang Yahoo, Google, Lycos at MSN para malaman at ito ang ilan sa mga website na "extra" ako at nagpapasalamat sa kanila at kahit papaano, may silbi pala ako dito sa mundo:

Siyempre, una na dito ay yung listahan ng mga pumasa ng Physician Board Exam nung 2005. Ilalagay ko sana yung website ng PRC kaso, ayon sa Google, the site may harm my computer (kasi na-hack ito nung Abril) at nalagyan ng virus.

Pangalawa dito ay yung nakabinbin ko pang meta-analysis sa Cochrane. Ito ang produkto ng aking seminar ng SEA-ORCHID group noong 2007 sa St. Lukes. Sana matapos ko na ito sa mas madaling panahon.

Yung natapos na Post-Graduate Course sa aming Ospital na inanunsyo ng Dept. of Health.

May pang-international din ako, una na dito ay ang aking Research Paper na pinresent ko sa Bangkok nung 2008. Ito'y tumutukoy sa "pagsunod" sa mga alituntunin sa paggamot ng Pneumonia (o Pulmonya) sa aking ospital. Tignan lang ang page A198 at siguruhing may Adobe reader (pdf file kasi).

At ang Research Paper ko nagyon sa Milan, na 1 sa 3 lang na Research na galing sa Pilipinas. Ginawa ko ito nung 3rd Year Resident ako, at ito'y tungkol sa pag-translate ng isang questionnaire para sa mga nag-da-dialysis. Tignan ang nasabing questionnaire sa website na ito. Nagpapasalamat ako sa KDQOL para sa kanilang tulong. Malapit nang ma-publish ito sa 1 journal, hinihintay ko na lang.

Huli, pero kasing-importante ay ang website na ginawa ng aking kaklase sa High School na si Brian Bartolome. Kasama dito ang maikling paglarawan sa akin at bihirang litrato ko nung mga panahong iyon, kasi camera shy ako noon.

Kung may iba kayong alam, pakisabi sa akin. Sana nga lang, wala sa Youtube at baka lumabas na kakatuwa yun sa akin.

Random Thoughts: Web Edition

Nung ako'y nasa kolehiyo ay nagsimula akong magtala ng kung anu-anong pumapasok sa aking malawak na kukote at ang pamagat nito ay "Random Thoughts". Parang diary pero di naman ako nakakatala araw-araw, dahil minsan busy, minsan tinatamad, minsan antok o nakalimutan ko dalhin. Nakalagay ito sa isang kuwaderno na nakatago (di ko sasabihin kung saan dahil sensitibo ang nilalaman nito) at matagal ko na ring di nasusulatan.

At dahil gusto kong magtala ngayon pero di ko dala dahil nasa Pilipinas, ito ang ilan sa aking mga Random Thoughts sa araw na ito: Web Edition 1.0


9:03a.m
Woke up late! Cell phone alarm was set at 7:30p.m. instead of a.m. (Gosh!) Another day without Rhinel.

10:30a.m.
Borrowed an electric razor from Rey, will do what I have not done before: CUT MY HAIR!

11:27a.m.
After a meticulous trim and bath, I feel refreshed! Ready for the trip (hopefully)!

12:44p.m.
Went out for a walk outside. 98F but there was breeze, thinking of Rhinel.

1:15p.m.
After 1 mile: Aah! Paradise!

2:30p.m.
Suppose to be going home but Tita Milanen saw me walking and brought me to a place where she said has a good ice cream.

2:43p.m.
Hawaiian Betty sure beats the heat!

4:51p.m.
Miss ko na Honey ko. Sigh!

6:30p.m.
For no apparent reason, searched Google if there are other blogs by someone named Rommel Bataclan. Fortunately none. I tried Google Translate for my blog (since it's in Tagalog) and the result was a Blog done by a rich girl from Forbes! LOL!

7:34p.m.
In the mood for blogging.


Hanggang dito na lang muna. Kain muna ko hapunan. Paalam!

Ibang Pananaw

Halos 3 buwan nang nakakalipas nang pumutok ang iskandalo ni Dr. Hayden Kho at Katrina Halili. Marami nang kuwento ang isinalaysay at maraming tao na ang nasangkot, pero wala pa ring umaamin kung sino ang nagkalat sa internet. Pero walang ikakalat kung walang ni-rekord, at dun nagkamali si Dr. Kho.

Pero ang mas interesadong anggulo na naungkat sa iskandalo na ito, sa aking pananaw, ay ang pagsampa ni Katrina Halili ng kasong Medical Malpractice kay Dr. Hayden Kho at sa Belo Medical Group. Ito ay diumano sa paggawa ni Dr. Kho ng Liposuction, bagaman 6 na buwan pa lang siyang nakapasa nun sa Board Exam (Lisensya sa pagiging Duktor) at walang sapat (at "pormal") na training sa ganitong klaseng operasyon.

Sa isang panig, maraming nagsasabing malayo na ito sa pinaka-puso ng iskandalo. Na napupunta na sa kung saan-saan ang iskandalo na ito at wala namang nangyayaring mabilis na aksyon sa mga kinauukulan (paging PRC at DOH!). Sa tingin ng iba, nagiging masyadong personal na si Katrina Halili at dinawit na din si Dra. Vicki Belo, na sinasabi din namang biktima sa iskandalong ito. At ayon na rin kay Dra. Belo, walang naging masamang epekto (injury o pagkamatay) na nangyari habang o pagkatapos ginawa ang procedure.

Ngunit sa kabilang dako, ayon sa kampo nina Katrina Halili, ginagawa nila ito para sa interes ng lahat, na magkaroon ng mas stirktong regulasyon sa practice ng Cosmetic Surgery at ma-i-promote ang Cosmetic Tourism ng bansa.

Maraming websites ang nagbibigay ng legal na kahulugan ng Malpractice, ngunit alalahanin natin na iba't iba ang interpretasyon nito ng mga abugado at husgado. Sinubukan ko ring maghanap ng istatistika sa bilang ng mga kasong Medical Malpractice sa Pilipinas ngunit nabigo ako. Pero sa tingin ko, bawat Ospital ay humarap (o muntik nang humarap) sa ganitong uri ng kaso. Ngunit, itong kaso na ito ang unang kaso sa aking pagkakaalam na hinahamon ang sistemang medikal sa ating bansa.

Bagaman marami nang specialista (OB-Gyne, Pedia, Surgeon, Internal Medicine) at Ospital ang nag-aalok ng pagsasanay o training, walang batas na nag-re-regulate ukol dito. May mga grupong nagsusulong nito ngunit maraming hadlang o balakid. Kulang sa political will, interes ng ibang grupo o mga Duktor at syempre, mga mambabatas na walang silbi ang ilan lang sa mga dahilan. Malaki ang implikasyon ng kakulangan na ito sa kasokung ito'y magkaroon ng desisyon, dahil ito ang pundasyon ng kaso ng grupo ni Bb. Halili.

Halimbawa, mapatunayang di guilty si Dr. Kho at Belo, di na magiging desidido ang mga Duktor na magpakahirap para maging specialista, sapagkat di naman pala kailangan ng pormal na pagsasanay para dito. Kung gayon ay kahit Internal Medicine ang tinapos ko, pwede na kong mag-liposuction sapagkat 4 na taon na akong Duktor (si Hayden 3 taon pa lang na Duktor)! Ang siste, dapat ay di ako makasakit o makapatay ng pasyente sa paggawa nito.

Ngunit kung maging guilty, magbubunga ito ng ibayong pag-iingat sa mga Duktor at pati na rin sa mga taong nagnanais magpa-retoke o liposuction. Maaaring magpatibay ng mga batas na magbibigay ng standards sa bawat specialista at mapapangalagaan ang kapakanan ng lahat.

Sa ngayon, nakabinbin ang kaso. Mabagal ang usad nito. Kaya ang payo ko na lang sa iba ay kilalaning maigi ang inyong Duktor. Kampante ba kayo na magpatingin sa hindi dumaan ng pormal na pagsasanay? May sapat ba siyang kakayanan? Pero dapat tandaan na di lang ito ang sukatan ng isang magaling na Duktor. Pagmamalasakit sa iba, maganda ang komunikasyon sa kanyang pasyente at marami pang iba. Sana may kahantungan ito.

Primum Non Nocere

Hulyo 10, 2009

Alam ko na dapat na nating patahimikin ang kaluluwa ng isang tao pag ito'y sumakabilang buhay na. Ngunit may mga kamatayang nagtuturo ng leksyon sa bawat isa. Di nga natin alam kung kailan o paano tayo mamamatay pero, iba na rin siguro yung tayo'y nag-iingat.

Ang pagkamatay ni Michael Jackson ay isang malaking dagok di lamang sa industriya ng musika kundi sa buong mundo. Halos lahat siguro ay sang-ayon na isa sya sa pinakamagaling na performer sa ating panahon. Ngunit paano siya namatay ay isa pa ring palaisipan. Hanggang ngayon ay may imbestigasyong nangyayari at dahan-dahan na nating nalalaman ang iba't ibang impormasyon.

Base sa mga balita, maaaring namatay si MJ dahil sa labis na paggamit ng mga pain-killers, iba dito'y malalakas na uri na ginagamit ding pampatulog o anestisya, tulad ng Propofol (Diprivan), Meperidine (Demerol) at iba pa. At sinasabing ito'y binibigay ng mga Duktor sa kanyang bahay o di kaya'y pagkatapos ng kanyang concert, na kung tutuusin, ay dapat ibinibigay lamang sa Ospital para ma-monitor ng maigi ang lagay ng pasyente. Matindi ang mga side effects ng mga gamot nito at maaaring nakamamatay.

Dito pa lang ay maraming tanong ang pumasok sa isip ko: Pinaalam ba ng Duktor ang maaaring mga epekto ng mga gamot na ito? Nagbigay ba ng ibang gamot na pwede niyang gamitin na "mas ligtas"? Kung sakaling "nalulong" si MJ, ay ginawa ba ng mga Duktor na itigil ang pagbigay ng gamot at ilagay sya sa rehab para magamot?

Hanggang ngayon, tikom pa rin ang bibig ng mga ito. Ayokong husgahan sila dahil Duktor din ako at alam ko na medyo iba ang sistemang medikal sa Estados Unidos. Ngunit kung totoo ngang nagpabaya ang mga Duktor na ito at hinayaan lang ibigay ang gamot (dahil si Michael Jackson sya at di tumatanggap ng "hindi" bilang sagot) kaliwa't kanan, nilabag nila ang pinakaunang utos ng pagiging Duktor: Primum Non Nocere, o sa Ingles "Do No Harm".

Syempre, importante din ang kalayaan ng pasyente na pumili ng kung anong uri ng lunas (o kung ayaw niya nito) na ibibigay sa kanya. Ngunit kailangan igabay ng Duktor ang pasyente (base sa ebidensya, pananampalataya ng pasyente, ekspektasyon niya etc) sa mga lunas na ito. Dapat alam din niya na kung di siya kumportable sa pagbigay ng isang uri ng lunas (mapa-operasyon, gamot o ibang procedure) niya sa pasyente at pinilit ng pasyente na ibigay ang lunas na iyon, ay huwag niyang gawin at maghanap ng ibang Duktor na pwedeng magbigay ng lunas. O dahil si Michael Jackson yan at malaki ang bayad kaya kahit labag sa kanilang practice ay ginawa pa rin nila?

Sabihin na nating ideal ako, o hipokrito at sasabihin niyong pag ako ang nasa katayuan nila ay gagawin ko din yun, dun kayo nagkakamali. Bilang Kristyano, alam ko na mahalaga ang buhay ng tao. Kung ang pagagawa sa kin ay sa tingin ko ay delikado, sasabihin ko ito ng maayos at ipapaliwanag. Pag magbanta o kaya ay alukin ko ang pera, di ako papatinag. Para mong sinabi na sinusunog ko na kaluluwa ko dito sa lupa pag ginawa ko iyon. Kasi pag may mangyari din naman pag binigay mo ang gusto, ikaw rin ang malalagot.

Sana mabigyan ng linaw sa mas lalong madaling panahon ang kaso na ito. Marami pang isyu ang umiikot sa pagkamatay ni MJ (kustodiya ng kanyang mga anak, mana at iba pa), ngunit dapat nating malaman kung pano siya namatay, para matahimik ang kanyang kaluluwa, at matigil na ang mga taong pilit sirain ang kanyang pangalan.

Kapitan Sino, Kapitan Paano?

Hulyo 9, 2009

Di ko kilala ng personal si Bob Ong at sigurado akong alyas (pen-name) lang niya ito. Ngunit sa tingin ko ay lumaki kami sa parehong henerasyon, na nagkamalay sa isang panahong umaasa sa pagbabago ngunit hanggang ngayon ay di pa naisasakatuparan. Nailathala niya ang kanyang saloobin sa nakakaaliw at malikhaing pamamaraan, sa kanyang mga obra tulad ng "ABNKKBSNPLKo!", "Bakit Baligtad Magbasa ng Libro ang mga Pilipino?", "Stainless Longganisa" at iba pa.

Kaya't nang nalaman ko sa bayaw ko (na gusto rin ang kanyang mga akda) na may meron siyang bagong libro ang "Kapitan Sino", di ako nag-atubiling basahin ito.

Ito'y tungkol kay Rogelio Manglicmot, isang simpleng binatang taga-ayos ng mga sirang appliances (parang si Enteng Kabisote) na merong siyang kakaibang superpowers. Pinakita dito ang kanyang mga laban at pakikipagsapalaran bilang isang superhero na nabuhay sa Pilipinas circa dekada '80. Kung papaano niya hinarap ito at pano ito nagtapos, ay dapat niyong basahin. Ang istilo ng pagsusulat niya sa librong ito ay di nalalayo sa kanyang mga unang likha. Malinaw, may detalye pero diretso sa punto. Pwede itong basahin ng isang upuan, lalo na kung wala kayong pasok dahil may bagyo o kaya'y may H1N1 outbreak sa inyong opisina o paaralan.

Sa pagbabasa ko nito ay may malalim na mensahe na gustong sabihin ni Bob Ong, (tulad ng kanyang ibang libro). Para sa kin, ito ay ang hamon ng pagiging bayani ng bawat isa sa atin sa panahaong ito. Di kailangan ng superpowers para maka-epekto ng pagbabago, maliit man o malaki. Ngunit sa pagtugon sa hamon na ito, dapat isipin na may pagsubok na dadaan at maaring di palaging magtagumpay sa bawat laban. May mga hahadlang parati sa bawat pagsubok at ito'y di magiging madali. Kaya't nasa kamay ng bawat isa atin ang magiging kahihinatnan ng mga labang ito.

Sa ngayon, madaming lumalabas na mga grupo, kampanya, propaganda at adbokasiya ukol sa iba't ibang laban na hinaharap ng sangkatauhan. Ang pagsali ba dito ang inyong magiging paraan para makatulong? Sa king opinyon, di mo kailangang gawin ito upang mamulat na marami pang dapat gawin. Pwedeng magsimula sa bahay, sa sarili, maliliit na bagay na akala natin ay di mahalaga ngunit maaaring makadulot ng mas makabuluhang pagbabago. Ika na ng namayapang Michael Jackson: "I'm starting with the man in the mirror, I'm asking him to change his ways...". Ako, alam ko kung anong dapat gawin...

Hesitant Start

Hulyo 8, 2009

Hello! Matagal ko nang gusto itong gawin, ngunit sa dami ng ginagawa ko, naisantabi ko ito. Di rin ako komportable noon dahil ayokong nakatutok sa computer ng matagal para dito. May mga pagkakataon kasi na nakatunganga lang ako para masundan ang bawat salita na tina-type ko. Tulad nitong unang 3 pangungusap na inabot ako ng 10 minuto para lang malikha! Parang writers' block ika nga.

Ngunit maraming nang mga dumaang pangyayari na nagmitsa ng aking kagustuhang masimulan ang adhikaing ito. Una na dito ay ang aking pagpunta sa unang pagkakataon sa Estados Unidos. Panandalian lang ako dito pero marami na akong nalaman ukol sa takbo ng buhay dito. May masaya, maganda at malamig. Ngunit meron din lungkot (miss ko na pamilya ko at Honey ko), pangit (ilan lang) at init (tag-araw kasi dito, di tulad sa Pinas). Pangalawa ay ang kaguluhang nangyayari sa aking bansa. "Hayden" camera scandal, Election (or No Election) scenarios, Influenza H1N1 outbreak at ang John Lloyd-Ruffa issue, ilan lamang yan sa mga bumabagabag sa kin. Pangatlo ay ang nalalapit na selebrasyon ng aking (at karamihan sa mga kaklase ko) ika-4 na taon bilang lisensyadong Doktor.

Iba't ibang paksa ang aking ipupunto sa bawat post. Susubukan ko na talakayin yung mga di masyadong pinapansin na usapin ngunit mahalaga at malapit sa king puso. May pulitika, senti, palakasan, pelikula, pangyayari at syempre pang-kalusugan at buhay-Doktor. Maaaring sumang-ayon kayo o mas malamang, hindi. Pero ang mahalaga, malayang naipapahayag natin ang ating saloobin sa ibang tao.

Hanggang dito na lamang muna. Sa susunod nating pagkikita.