Thanks

Sa limitadong pagbasa ko sa mga blogs ay bihira dito ang ukol sa pagpapasalamat, anuman ang scenario. Sa loob ng dalawang buwan ay marami akong natutunan. May saya, lungkot, sama ng loob, sakit sa bulsa, pero higit sa lahat ang hirap na malayo sa aking mahal sa buhay at pamilya. Pero ang mga karanasan na ito ay titibay sa aking pagkatao at magiging gabay sa aking mga sususnod na hakbang sa kinabukasan.

Una kong gustong pasalamatan ang Diyos Ama, na nagbigay sa akin ng pagkakataon na ito. Mula sa paggising ko bawat araw hanggang sa aking paghimlay, alam kong ginagabayan ako. Dumaan nga ako sa maraming hirap, ngunit binibigyan nya ako nang lakas ng loob at pinapanatili niya akong malusog sa lahat ng aspeto.

Pangalawa syempre ang magulang ko. Alam ko na desisyon ko ang pagpunta dito, ngunit humingi pa rin ako ng kanilang basbas dahil alam ko na mahalaga ang kanilang sasabihin dahil alam nila ang makakabuti sa akin. Salamat din sa kanila sa pag-ayos din nila ng party ng Nanay ko sa darating na linggo at pag-update sa akin habang wala ako. Magkikita muli tayo!

Pangatlo syempre sina Tita Mila, Tito Bob at ang kanilang pamilya sa Mohave. Nakilala ko sila ng todong-todo ang naging bukas ang kanilang bahay para sa akin. Iilan sila sa mga nakilala ko na tinatawg kong "mabubuting pasyente", lalo na si Tita Mila, na tinuring akong isang ka-pamilya. Hanga rin ako sa kaniyang malakas na pananampalataya sa Diyos at inspirasyon ko sa pagbuti ng aking relasyon sa ating Ama. Dagdag pa dito ang 2 linggong biyahe sa East Coast na isa sa pinakamasaya at mahabang biyahe sa aking buhay.

Salamat sa mga nakilala ko sa US, lalo na kay Wincel na pinasyal ako sa Universal Studios. Si Kuya Ron, Ate Joanne at ang pamilya Caluag dito sa Hayward, CA na naging maganda ang pagtanggap at pagpasyal din sa akin sa Bay Area. Salamat sa mga ka-TNSA ko, sina Aris, Joel, Teachie at Paulyn, na sana pagbalik niyo sa Pilipinas ay magkita tayo at mag-kwentuhan uli. Maraming salamat din kay Dra. DJ Roxas, na nag-rekumenda sa akin, si Mam Me-Ann, sekretarya niya, si Dra. Mary Jane na pinalitan ko sa kanyang trabaho. Gusto ko ring pasalamatan si Mama Yazmin at Papa Rolly, na kausap ko at ka-text paminsan-minsan. Tinulungan nila rin ako na mapawi ang aking homesickness dito at dahil dun ay malaki ang utang na loob ko sa kanila.

Huli at pinakamahalaga ay kay Rhinel, ang aking Honey. Alam kong naging mahirap sa iyo na malayo ka sa akin at may mga bagay na dapat tayong pag-usapan. Bigyan mo ko ng pagkakataon pagbalik ko dyan. Mahal na Mahal kita! See you soon!

New York State of Mind

Sa wakas, nalalapit na ang aking pagbalik sa Perlas ng Silangan. Ngunit bago ang lahat ay gusto kong gunitain ang mga bisita ko. Gusto ko sana unahin ang Newport o San Diego dahil mga nauna ito pero baka sa ibang panahon na lang. Sapagkat ang pinaka-gusto kong lugar na napuntahan (well, as of present kasi nasa San Francisco ako't di pa ko nakakapasyal masyado dito) ay ang New (Nueva) York.

Sa unang araw ko pa lang dun ay marami na kong nakita. Pagbaba pa lang ng istasyon ng tren at paglabas ay katabi nito ang "World's Most Famous Arena", ang homecourt ng Knicks, ang Madison Square Garden. Mangha din ako sa Central Post Office na mas maganda kaysa sa atin na nasa Liwasang Bonifacio. Pagka-kuha ng lahat ng bagahe ay tumuloy kami sa Times Square, dahil andun ang aming hotel. Matao, ma-traffic, mausok, maingay - Maynila ata ito!

Mula nun ay 5 araw na iba't ibang aktibidad ang aking ginawa. Nakita ko si Liberty (bagaman malayo) at ang Empire State Building. Nag-shopping sa 5th Avenue, lalo na sa aking paboritong tindahan, ang NBA Store! Kumain ng iba't ibang putahe, mula sa Tad's Steakhouse hanggang sa makapag-pigil hiningang Brazil Grill! At nakita ko rin si Tina Fey! Sayang nga lang at di ako nakatuloy sa pagpunta sa isang Broadway Musical dahil sa problema sa schedule.

Ngunit isang dahilan kung naging importante ito (as in TNSA-importante) ay dahil nakita ko si Aris Cochon, kaklase ko sa 2004A at ka-miyembro ng Chunks/What Men. Kumain kami sa Pop's Burger, pumunta sa Lower Manhattan area at nag-enjoy sa New York Nightlife sa pagpunta namin sa isang bar, kasama ni Michelle (ang kanyang asawa) at mga pinsan. Nagkumustahan kami at nag-usap ukol sa mga buhay-buhay namin, pati na rin ng iba naming kasama, lalo na sa Grupo. Pag naayos ko ang mga video ko, baka ilagay ko sa Facebook, pero medyo madilim kasi sa loob at siksikan. Nagpaalam ako ng bandang 1:30 ng madaling araw dahil medyo mabigat na mata ko sa beer at hinahanap na ako ng aking pasyente. Sinabi niya na babalik siya sa Pilipinas sa Enero upang ikasal sila ni Michelle sa simbahan (imbitado nga ako eh!). Masaya at di ko malilimutan ang gabing iyon (bitin nga lang). Sana may susunod pa...

Time Traveler's Life

Dalawang linggo na namang di ako naka-blog (inconsistency is my only constant) dahil nasa biyahe ako at hirap kumuha ng signal sa internet. Nakakapagod ngunit masay ang kinahinatnan ng munting bakasyon na ito. Ang naging hamon lang sa akin ay ang pagsakay sa tren at pag-adjust sa oras, dahil sa isang iglap ay nag-iba na ang time zone na kung saan andun ang tren. Halimbawa, nung nasa California at Arizona ako at alas-otso ng gabi yun, pagtawid namin sa may New Mexico, aatras yun ng isang oras, so magiging alas-nuebe na ng gabi! So pwede niyong sabihin na nag-time travel ako. Ang diperensya ng oras sa California at New York (kung san kami pumunta) ay 3 oras, kaya kung alas-kwatro ng hapon sa California, ang oras sa New York ay alas-siyete ng gabi!

Sabihin niyo, 3 oras lang hirap na ako, samantalang hindi ko naman nireklamo ang 15 oras na pagkakaiba sa oras sa Manila at sa California, USA. Ganito kasi yun. Nakatulog ako ng maayos sa eroplano at na-budget kong maigi ang oras na gising ako kaya di ako nagka-jet lag pagbaba ng US. Isa pa ay halos di ko namalayan ang nasabing pagbabago sa oras dahil nakasara ang bintana ko at panay madilim. Samantalang , mas mahaba ang oras ng biyahe ko sa tren (halos 2 araw!) at namamalayan ko ang pagbabago ng oras dahil kitang-kita mo ang araw at gabi sa bintana (two sides pa!). Isa pa ay di ako nakatulog na maayos dahil matagtag ang biyahe at inaasikaso ko ang aking pasyente. Kaya kung tutuusin, nagka-train lag ako!

So ano ang mga personal na leksyon na natutunan ko. Una, mas okay kung eroplano sakyan mo pag pupunta sa luga na iba ang time zone. Wala lang akong magawa kasi may kasama ako na dapat kung tutukan at libre naman ito (angal ko 'no). Pangalawa, di naman ako hulihin sa biyahe, kaya dapat maghanap ako ng dibersyon. Nakapagbasa ako ng libro ngunit di naman pwedeng yun lang gawin ko. Pag-net o paglaro ng baraha sana kaso walang pagkakataon. At ang huli, tulog, tulog, tulog. Magtipid ng enerhiya kung maaari para hindi maubusan ng lakas pag dumating sa destinasyon.

Sa ngayon, tapos na ang aking "travel through time". Ilalahad ko ang aking mga karanasan sa mga susunod na araw. Ayusin ko muna mga litrato at videos ko.