Setyembre 26, 2009, Sabado: isa na siguro sa pinakanakakilabot na trahedya na umalanta sa kalakhang Maynila. Ang lakas ng ulan na dulot ng bagyong Ondoy ay nagdala ng matinding baha na umabot lagpas bahay lalo na sa mga lungsod ng Marikina, Pasig, Cainta at iba pa. Pati ang mga dating di naaapektuhan ng baha, nakatikim din. Di katakataka na ang aking pinakamamahal na Med School ay nalunod din sa baha (dahil tabi ng ilog San Juan). Ngunit, base sa mga kwentong naririnig ko at sa mga video na nakita ko (tulad nito), terible ang naging karanasan ng lahat ng na-trap sa Ospital!
Wala ako sa Maynila habang nangyayari ang mga ito. Halo-halo ang aking nararamdaman habang ako'y nanonood sa TV ng mga pangyayari. Una, alalang-alala ako dahil sa Bacood (ang dati naming tirahan at kung san andun Lola ko), lagpas tao na ang baha at sinusubukang tumawag ng Rescue ang Mommy ko, ngunit walang dumating. Buti na lang, di na tumaas ang baha.
Pangalawa, galit ako dahil nga gabi nang nagsimula ang rescue ng NDCC. Pagkakataon nang magpasikat ni Giba Teodoro (pati na rin si GMA) ngunit di ko nagustuhan ang diskarte niya dahil napakabagal ng pagkilos niya. Kung tutuusin yung commercial niya sa TV ay tungkol sa "disaster preparedness". Paano ka magiging handa kung kakaunti lamang ang rubber boats na pwedeng gamitin para sa pag-rescue? Oo nga pala, nasa bulsa na ng Boss niya ang pera ng Bayan kaya walang mapag-gastusan! Pweh!
Pangatlo ay pangamba. Pandemic, banta ng terorismo at digmaang nuklear, tapos matitinding kalmidad tulad nito. Malapit na nga bang matapos ang mundo? Sinisingil na ba tayo ni Inang Kalikasan (sa tingin ko, kung oo man interes pa lang ito)? Ang magagawa ko na lang ay magdasal.
Ngunit ang huli ay pag-asa. Pag-asa na mas magiging handa tayo sa susunod. Pag-asa na mas magiging malapit tayo sa Panginoon. At pag-asa na magagamit natin ang pangyayaring ito sa pagpili ng mabubuting pinuno sa susunod na taon. Kung di man mangyari ito, kaawaan na lang tayo ng Diyos!
No comments:
Post a Comment